We zeggen het zo vaak. Tegen onszelf, maar ook tegen de ander. Het is zo makkelijk gezegd. Niet bezorgd zijn over morgen, leven in het nu. Het is helemaal trending: leven in het moment, niet bezig zijn met de toekomst, over wat er gaat komen. Mindfulness cursussen volgen zijn helemaal hip. Dit alles om je bewust te maken van leven in het heden, stil te staan bij alles wat er gebeurt in het moment.
Vooral niet bezig zijn met de toekomst. Geen zorgen over de dag van morgen. In mijn werk in De Haven kom ik juist veel mensen tegen die bezig zijn met de toekomst óf het verleden. Mensen die bezig zijn met wat er gaat komen of wat er is gebeurd. Mensen komen – lijkt het – tot bezinning in De Haven. Mensen hebben levens- en zingevingsvragen. Waarom is iets juist zo gelopen in mijn leven? Waarom kan ik niet meer in mijn eigen huis blijven wonen? Wanneer komt het einde? Waar is God te midden van mijn lijden? Waarom heb ik zoveel mensen verloren in mijn leven? Waarom ben ik ziek?
Het mooie aan mijn werk in De Haven vind ik, dat ik zie dat oudere mensen heel veel wijsheid in pacht hebben en elkaar hierin ondersteunen. Dit zie ik in de Bijbelkringen, maar ook onder het genot van een kopje koffie aan tafel in de huiskamer. Er is ruimte voor elkaars vragen en men zoekt verbinding. Blijkbaar voelen mensen ook de veiligheid om het hier met elkaar over te hebben!
Ik denk dat dit komt doordat God verbindt. De God waarin ik geloof, is er Een Die over kerkmuren heen kijkt en de verbinding opzoekt. Hij laat ons stilstaan bij het moment waarin we leven en ons verbinden met elkaar, onszelf, het moment waarin we leven, maar bovenal: met Hem.
Juist wanneer alles zo kwetsbaar wordt. Wanneer we mensen kwijtraken, wanneer ziekte ons omvat, laat Hij niet los het werk dat Zijn hand begon, maar is Hij ook bij ons. Juist op die moeilijke momenten en we het zelf vaak niet ervaren, laat staan beseffen.
Wanneer we ouder worden, steeds kwetsbaarder en het gevoel hebben dat we niks meer kunnen. Hij is er, elk moment van de dag. Hij laat ons stilstaan, juist bij die – ogenschijnlijk – kleine dingen. Hij laat ons leven, alsof het onze laatste dag is.
Mattanja Tanis